فیلمساز استیسی ساوتر با اعلام این خبر از هواداران خواست تا برای تأمین هزینه خاکسپاری این هنرمند که سالها با بیماری پارکینسون دستوپنجه نرم میکرد، کمک کنند.
به گزارش وقت صبح به نقل از فرارو؛ استیسی ساوتر، کارگردان و فیلمساز، با انتشار پستی در فیسبوک مرگ او را تأیید کرد و نوشت که پرین پس از بیش از ۱۵ سال مبارزه با بیماری پارکینسون، تمام دارایی خود را صرف درمان کرده است. به همین دلیل ساوتر از مردم خواست تا در کمپینی اینترنتی برای تأمین هزینههای خاکسپاری او شرکت کنند. به گفته وی، آخرین آرزوی پرین به خاک سپرده شدن در گورستان «فورست لان» بود.
پرین که از سال ۲۰۱۵ به پارکینسون مبتلا بود، زندگی پرفرازونشیبی داشت. او کار خود را بهعنوان رقصنده در لاسوگاس آغاز کرد، اما پس از مرگ ناگهانی نامزدش راهی لسآنجلس شد. در آنجا با جی سبرینگ، آرایشگر مشهور هالیوود، رابطهای عاشقانه داشت؛ سبرینگ بعدها توسط اعضای فرقه «خانواده منسون» به قتل رسید.
نخستین نقشهای مهم او در فیلمهایی چون «سلاخخانه شماره پنج» (۱۹۷۲) و «آخرین قهرمان آمریکایی» (۱۹۷۳) رقم خورد. اوج شهرت پرین در نیمه دوم دهه ۱۹۷۰ رقم خورد؛ ابتدا با بازی در نقش «هانی بروس» در فیلم تحسینشده «لنی» (۱۹۷۴) که برای آن برنده جایزه بهترین بازیگر زن از جشنواره کن و نامزد اسکار و گلدن گلوب شد. سپس با ایفای نقش «میس تشمچر»، معشوقه لکس لوتر (با بازی جین هکمن)، در فیلمهای «سوپرمن» (۱۹۷۸) و دنباله آن (۱۹۸۰) به شهرت جهانی رسید.
از دیگر نقشهای بهیادماندنی او میتوان به همسر جک نیکلسون در «مرز» (۱۹۸۲) و بازی در فیلم جنجالی «نمیتوان موسیقی را متوقف کرد» (۱۹۸۰) اشاره کرد؛ فیلمی که بعدها آن را مایه شرمساری خود خواند و گفت بعد از آن از اروپا رفت.» پرین در چهار دهه پایانی عمر کمتر جلوی دوربین رفت، اما در فیلمهایی چون «واتر» (۱۹۸۵) و «چیزی که زنان میخواهند» (۲۰۰۰) هم ظاهر شد.
استیسی ساوتر که چند سالی از پرین و برادرش که او نیز به پارکینسون مبتلا بود، مراقبت میکرد، در سال ۲۰۱۹ مستند کوتاهی از زندگی این هنرمند در زمان بیماری ساخت. ساوتر در پیام خود نوشت: «او با شجاعت و مهربانی باورنکردنی با بیماری روبهرو شد و هرگز شکایتی نکرد. جهان بدون او دیگر آن زیبایی پیشین را ندارد.»
