داوود سوری اقتصاد دان در انتقاد به سازمان بورس در توییتر خود نوشت :گزارشهای حسابرسی شده شرکتهای بورسی همه با مهر تائید حسابرس هستند اما آکنده از اشتباه در چهار عمل اصلی! تصادفی است؟ نقش سازمان بورس در نشر این اطلاعات چیست؟
وی افزود: به شاخص و قیمت این و آن کار نداشته باشید، وظیفه شما اطلاعرسانی صحیح و حفاظت از کارائی و عملکرد صحیح بازار است.
لازم به ذکر است صورتهاي مالی به عنوان یکی از مهمترین منابع اطلاعاتی براي انعکاس وضعیت مالی، نتایج عملکرد و جریان هاي نقدي واحدهاي تجاري شناخته شده است.
از اینرو نهادهاي ناظر بر بازارهاي مالی در سراسر دنیا با تصویب قوانینی شرکتها را ملزم به ارائه صورتهای مالی نمودهاند. چیزی که در این میان مهم است کیفیت این گزارشات میباشد. گزارشهای با کیفیت موجب حفظ منافع عموم جامعه و تخصیص بهینه منابع میشود.
از جمله ویژگیهاي مهم در بهبود کیفیت اطلاعات، قابلیت اتکا و به موقع بودن اطلاعات است. به عبارت دیگر براي اینکه بتوان از مجراي اطلاعات بهترین منافع را براي استفاده کنندگان تأمین کرد، باید بین اطلاعات به موقع از یک سو و اطلاعات قابل اتکا از سوي دیگر، نوعی مصالحه ایجاد کرد و از این طریق سودمندي اطلاعات گزارش شده را بهبود بخشید.
در این راستا سازمان بورس و اوراق بهادار ایران نیز تلاش نموده تا از یک سو تاخیر زمانی گزارشگري را کاهش و از سوي دیگر قابلیت اتکاي صورتهاي مالی را افزایش دهد.
صورت های مالی قابل اعتماد باشند
صورت های مالی شرکتها (پذیرفته شده در بازار سرمایه) به دو قسم تقسیم می شوند: حسابرسی شده و حسابرسی نشده.
شرکت ها باید طی فواصل زمانی ۶ ماهه و سالانه گزارش خود را علاوه بر حسابرسی نشده، به صورت حسابرسی شده نیز روانه کدال نمایند.
منظور از صورت مالی حسابرسی شده این است که موسسه ای به عنوان ناظر، به بررسی صحت تهیه و ارائه صورت های مالی مطابق با قوانین و استاندارد های موجود می پردازد.
استفاده کنندگان از اطلاعات حسابداری به دو گروه، تحت عنوان استفاده کنندگان درون سازمانی و برون سازمانی طبقه بندی می شوند.
استفاده کنندگان درون سازمانی همانند مدیران شرکت، مشاوران شرکت و … می باشند اما استفاده کنندگان خارجی شامل سهامداران، تسهیلات دهندگان، مالیات، تحلیلگران و … می باشند که هر یک به مقاصد خاصی از این گزارشها استفاده می کنند.
در عین حال به طور کلی استفاده کنندگان بیرونی به دو گروه سرمایه گذاران و اعتبار دهندگان تقسیم بندی می شوند که هر دو گروه، به اطلاعات درباره سودآوری و ثبات واحد تجاری نیازمند بوده و هرگونه تغییراتی که منجر به افزایش یا کاهش سودآوری و عدم ثبات می گردد، باید جهت کمک به تصمیم گیری مورد توجه قرار گیرد.
