بر این اساس با رسیدن افراد به اوج وحشتناک میانسالی، نرخ بی خوابی، سردرد، اضطراب و افسردگی افزایش می‌یابد.
آنچه محققان «پارادوکس آزاردهنده» می‌نامند، درواقع زمانی اتفاق می‌افتد که فرد از نظر تئوری باید شادترین بوده و حقوق‌ها به اوج رسیده و هیچ مشکلی برای سلامت فرد وجود ندارد.
اما وقتی فرد احساس می‌کند که در رسیدن به اهداف کلیدی زندگی شکست خورده، پارادوکس آزاردهنده به سراغش می‌آید.
البته محققان مذکور داده‌هایی را نشان می‌دهند که در آن هم والدین و هم بزرگسالان بدون فرزند در دهه‌های 40 و 50 دچار رکود مشابه شده و به همین خاطر ایده‌ای که فرزند را مقصر می‌داند، رد می‌کنند.
این تحقیق بر اساس داده‌های دهها ساله افرادی از انگلیس، آمریکا و استرالیا استخراج شد.
محققان در الگوی خود نقطه اوجی مشاهده کردند که در آن افراد 40 و 50 ساله بیشتر از همتایان جوانتر یا مسن‌تر خود فشارهای روانی و ناراحتی را گزارش می‌کردند.
به گفته نویسندگان این تحقیق، میانسالی زمانی است که افراد به طور نامتناسبی جان خود را می‌گیرند، مشکل خواب دارند، از نظر بالینی افسرده می‌شوند، تمرکز کردن، فراموش کردن چیزها، احساس غرق شدن در محل کار، رنج بردن از سردردهای ناتوان کننده و وابستگی به الکل برایشان سخت است.
در حالی که همین افراد بالاترین درآمد را در طول زندگی خود در این سال‌ها دارند و سلامتی جسمی‌شان نیز در اوج است.
به همین دلیل محققان تاکید دارند یک چیز اساسی در میانه زندگی بسیاری از مردم اشتباه پیش می‌رود.
بر این اساس افراد میانسال دو برابر بیشتر از افراد بالای 60 سال و افراد زیر 25 سال در معرض افسردگی قرار داشتند.
همچنین خطر خودکشی تقریباً در اوایل دهه 50 به اوج خود رسید، اگرچه نویسندگان تحقیق اشاره کردند که این خطر برای زنان کمی زودتر از مردان بود.
اوج پذیرش در بیمارستان به خاطر اختلالات خواب در دهه 50 بود و افراد میانسال کمترین تعداد ساعت خواب در شب را گزارش کردند، حتی برای کسانی که فرزند نداشتند.
مطالعه‌ای در سال 2020 نشان داد که پس از افت در میانسالی، با افزایش سن، شادی دوباره افزایش می‌یابد و افراد 70 ساله‌شان به اندازه افراد 20 ساله شاد هستند.
اصطلاح “بحران میانسالی” توسط الیوت ژاک، روانکاو کانادایی در سال 1965 به عنوان توصیفی برای زمانی که یک فرد به طرز دردناکی با قطعیت مرگ و میر خود کنار می‌آید، ابداع شد.
